18/01/2021

osteopathie op 18 januari

Beste Client,

daar zit je dan weer op maandag morgen achter de pc. De dag waarop ik gehoopt had weer te mogen gaan werken. Helaas lijkt niets meer zeker in deze bijzondere tijd.

Maar gelukkig gaat het goed met ons. We maken er het beste van door veel te studeren en de website te optimaliseren. Onze kinderen zitten net als de andere 2,5 miljoen kinderen in Nederland achter hun laptop of Chromebook en volgen digitaal onderwijs. Mijn vrouw zit in het onderwijs en gaat twee dagen per week naar school om kinderen op te vangen en les te geven op afstand. Als het dan 14:00 is geweest hebben we vrij en proberen we leuke dingen te doen. Te sporten, naar buiten te gaan en voor de kinderen betekent dit ook vaak dat ze toch even afspreken met een vriendinnetje. Eigenlijk loopt dit allemaal best goed. We kunnen het gelukkig gezellig houden in huis en naast ons zijn onze familieleden en vrienden allemaal gezond.

Hou Vol

We houden t zeker vol, maar soms…. dan bekruipen je ook wel eens wat van die vervelende gevoelens. En als ik die toe laat begint het ook wel wat zwaarder te worden. Dus dat moeten we maar niet te veel doen. Gisteren sprak ik al wandelend en nadenkend over hoelang dit allemaal nog zou gaan duren een vader waarvan de zoon van 24 overleden was door zelfmoord. Tja dan stelt corona en de gevolgen daarvan toch maar bar weinig voor. Dat besef ik mij maar al te goed en neemt je eigen geklaag snel af en denk je Pluk de dag .

Ik mis gewoon de mensen. Ik mis jullie ontzettend. Ik mis mijn collega’s. Mijn werk, het onder de mensen zijn en het mee mogen denken in de oplossing om iemand weer fit te maken zorgt er toch voor dat je s ’avonds thuiskomt met een voldaan gevoel. Ik heb veel hobby’s en vervelen doe ik mij gelukkig nooit, maar je hier de hele dag mee bezig houden geeft (naarmate te tijd vordert) duidelijk minder voldoening dan de combinatie met mijn werk in de praktijk.

In het voorjaar mocht ik al 8 weken niet werken, toen kreeg ik zelf corona in november en zat ik twee weken in isolatie en nu alweer de zesde week zonder enig perspectief weer open te mogen. Zestien weken dus al en wat gaat er allemaal nog komen? De berichten in het nieuws stemmen ons ook niet erg positief. Hierbij ervaar ik ook best wat frustratie over het niet mogen werken ten opzichte van mijn collega’s fysiotherapeut die dat wel mogen. Ik zie het verschil namelijk niet.

Vragen

Vanuit mijn interesse voor gezondheid lees ik ook veel over corona, over de testen de vaccins en de angst om de Engelse variant. Ik ben zeker geen ontkenner, geen antivaxxer, maar ik vraag me wel af of ons niet heel veel angst wordt aangejaagd. Tuurlijk zijn er schrijnende gevallen, worden te veel mensen tegelijk ziek en is hierdoor de druk op de zorg te hoog.  Maar voor een hele grote groep mensen is het virus niet per se heel dodelijk dat onderkent de WHO inmiddels toch ook? Ook vraag ik me heel sterk af of de maatregelen niet buitenproportioneel zijn en de overheid ons dan terecht maar weer de schuld mag geven als ze niet voldoende blijken te werken. Want kunnen we dit überhaupt wel controleren? Laat de natuur ons niet zien hoe nietig we eigenlijk zijn?

Ook de nevenschade (in gezonde levensjaren) moet toch enorm zijn? Al die kinderen die geen goed thuis hebben en nu weer gedwongen thuis zitten. Al die ondernemers die weken en maanden thuis zitten en hun bedrijf in rook zien opgaan. Al die mensen die al sinds maart hun collega’s niet meer hebben gezien en 8 uur per dag op een zolderkamertje moeten doorbrengen. En dan vooral al die oudere mensen die we zo graag willen beschermen maar die straks weer avonden alleen zitten omdat hun kind na een werkdag om acht uur niet even op 1,5 meter een bakkie mag komen doen. Juist deze mensen waarvoor iedere dag hetzelfde is en uitkijken naar een stukje medemenselijkheid krijgen het zo nog zwaarder.

Wetenschap??

En dan de wetenschappers. Geen gewone mensen, maar specialisten in het onderzoeken en uitvinden van de waarheid. Mensen die het zo heel vaak oneens zijn met elkaar. Of bestaat er dan misschien meer waarheden, of is de waarheid van vandaag een andere als die van gisteren? Modellen moeten het beleid bepalen, maar hoe goed kunnen het leven in een model stoppen? Er zijn zoveel variabelen. Waarom gaan de wetenschappers met iedereen die een tegengeluid heeft het gevecht aan? Waarom zetten ze deze weg als completdenker en ziens ze hen het liefst verwijderd worden van de sociale-mediakanalen? Gaat het hier ook om ego’s misschien, waar een wetenschapper toch juist alle opties zou moeten openhouden? We kunnen inmiddels wel concluderen dat het de wetenschappers van het OMT ook niet is gelukt om altijd de juiste afwegingen te maken. Als dat wel zo zijn geweest dan had vanaf morgen weer lekker mogen werken.

Ik probeer het allemaal te begrijpen, maar krijg er in mijn hoofd geen vat op. Zo snap ik ook niet waarom er bijvoorbeeld geen preventieve adviezen gecommuniceerd. Het belang van het gebruik van vitamines, zorg voor goede voeding en leefstijl wordt onderkent en lijkt niet belangrijk.  Juist nu duidelijk is dat een verlaagde afweer een groot risico is op complicaties zouden we ervoor moeten zorgen dat onze weerstand optimaal is.

Hoop!!!!!

Alle deze hersenbrekers van boven gaan we niet oplossen en er te diep over nadenken stemt soms alleen maar meer ongelukkig. Gelukkig is er wel hoop, iets waar we als klein onderdeeltje van dit grote geheel, wel wat aan kunnen doen.

Deze crisis laat namelijk duidelijk zien dat er iets moet veranderen. Het wordt helaas pijnlijk duidelijk dat we dankzij alle wetenschappelijke kunstjes wel onze levensverwachting hebben zien toenemen maar onze gezonde levensjaren niet. Ondanks alle welvaart en kennis neemt onze gezondheid en weerbaarheid af. Hier is helaas vanuit de overheid en de gezondheidszorg de laatste jaren veel te weinig aandacht voor geweest. De beste dokter in de huidige tijd is immers die dokter die een hersentumor door middel van een hightech operatie kan verwijderen. Of kanker met een bijzonder duur medicijn kan later verdwijnen. De arts die al deze ellende probeert te voorkomen en al jaren roept dat we eens minders suikers moeten eten of meer moeten bewegen ontvangt helaas een heel ander aanzien. Terwijl dit veel meer levens zou kunnen redden en ook nog veel goedkoper zou kunnen zijn. Hier heeft ook de politiek boter op haar hoofd. Ook zij is er verantwoordelijk voor dat 50 % van Nederland inmiddels een chronische ziekte heeft , 50 % (veel ) te zwaar is en er 3 keer zoveel mensen antidepressiva slikken dan 20 jaar geleden. Geld verdienen en economische groei blijken nog steeds een grotere prioriteit te hebben dan welzijn en gezondheid. Liever lossen we deze problemen achteraf op met een zorgsysteem dat inmiddels piept en kraakt en de grenzen van de onbetaalbaarheid in rap tempo bereikt.

Maar laten we samen niet gaan wachten tot de politiek iets voor ons gaat doen. Dit wordt onze les van deze crisis. Onze uitdaging voor de toekomst. We nemen zelf het heft in handen en creëren een “nieuw normaal’ met gezonde voeding, voldoende beweging en ontspanning in een sociale maatschappij. Ik doe mijn best op met name hier meer kennis over te verkrijgen, nog beter voor mijzelf helder te krijgen waarom een klacht kan ontstaan, hoe we dit nog beter kunnen aanpakken en deze kennis verder te deken. Voeding en leefstijl spelen hierbij een grote rol en ik heb me dan ook ingeschreven voor de opleiding orthomoleculaire voedingsleer.

Ik hoop van harte dat het bij jou goed gaat. Dat je een invulling kunt vinden voor het gemis aan sociale contacten en iedereen in goed gezondheid blijft verkeren. Dat het lukt om te investeren in je gezondheid en dat we samen iets van de crisis hebben opgestoken. Ik wens jou, je gezin en direct omgeving veel gezondheid toe.

Op na het nieuwe normaal

Tot snel,

Peter